Modern hayatın hızı içinde birbirimize "teğet" geçerek yaşadığımız şu günlerde, takvimler yine o büyük "durma" ve "düşünme" vaktini işaret ediyor: Ramazan-ı Şerif. Ancak bu ayı sadece bir takvim yaprağı veya belli saatler arası perhiz olarak görmek, onun sunduğu devasa toplumsal mirası ıskalamak demektir. Ramazan, özünde bir "fark etme" ve "onarma" mevsimidir.

 "Önce Komşu"
Toplum bilimciler, bir toplumu bir arada tutan en güçlü bağın "dayanışma" olduğunu söyler. İslam medeniyetinin bu dayanışmayı en küçük hücreden, yani mahalleden başlatması tesadüf değildir. "Komşusu açken tok yatan bizden değildir" düsturu, aslında bir güvenlik ağıdır.

Yardımlaşmaya en uzağımızdan değil, en yakınımızdan başlamak, toplumsal dokuyu temelden sağlamlaştırır. Bugün büyük şehirlerin yüksek katlı binalarında birbirinin yüzünü tanımayan insanların yaşadığı "yalnızlık pandemisi"ne karşı en büyük ilaç, iftar vakti kapısı çalınan bir komşudur. Sosyolojik olarak bu, yabancılaşmayı yıkan ve güven iklimini inşa eden en samimi eylemdir.

 Paylaşmanın Estetiği
Duygusal açıdan Ramazan, insanın içindeki "ben" canavarını dizginleyip "biz" aynasına bakma vaktidir. Bir sofrayı paylaşmak, sadece fiziksel bir doygunluk sağlamaz; aynı zamanda:

Gönül Köprüleri Kurar: Birine "soframda sana yer var" demek, "hayatımda sana yer var" demektir.

Empatiyi Derinleştirir: Açlığın eşitlediği bedenler, başkasının yokluğunu sadece zihnen değil, kalben de hisseder.

Yalnızlığı Giderir: Özellikle yaşlı ve kimsesiz komşular için bir tabak yemek, "hala hatırlandığının" en somut kanıtıdır.

Soframızı Büyütme Vakti
Ramazan’ın bereketi, tencerenin içindekinden ziyade, o tencerenin kaç eve ulaştığıyla ölçülür. Yapılan yardımların gösterişten uzak, "sağ elin verdiğini sol elin görmediği" bir incelikle, ama mutlaka en yakından başlayarak dağıtılması gerekir.

Bu yıl iftar sofralarımızı sadece ailemizle değil, kapı komşumuzla, mahallemizdeki ihtiyaç sahibiyle veya yoldan geçen bir gariple şenlendirelim. Çünkü paylaşılan ekmek küçülmez, tam tersine bölündükçe tüm toplumu doyuracak bir berekete dönüşür.

Gelin, bu Ramazan’da sadece midelerimize değil, birbirimizin kalplerine de oruç açtıralım.