Sabah evden çıkarken herkesin yüzünde aynı ifade var: Sanki gece hiç uyumamış, üstüne bir de sırtında koca bir yükle uyanmış gibi bir hal. Eskiden mahallede birine "Nasılsın?" diye sorduğunda "İyidir be komşu, yuvarlanıp gidiyoruz" derdi. Şimdi o "yuvarlanıp gitmek" bile lüks oldu. Milletçe öyle bir koşturmacanın içine düştük ki, nefes almayı bile unutur hale geldik.
Bir kere kafalarımız hiç boş değil. Akşam yatağa giriyorsun, elinde telefon; bir bakıyorsun memleketin öbür ucunda bir dert, öbür yanda geçim telaşı, sosyal medyada herkes birbirine diş biliyor. Sabah kalkıyorsun, daha çay demlenmeden dünün derdi bugünün zamlarıyla birleşip tepene biniyor. Eskiden "gündem" dediğimiz şey akşam haberlerinde yarım saat izlenir, sonra üstüne bir çay içilir, konu kapanırdı. Şimdi gündem cebimizde, yatağımızda, soframızda. Yediğimiz lokmanın tadını alamaz olduk.
İşin en acı tarafı da ne biliyor musunuz? Birbirimize tahammülümüz kalmadı. Trafikte ufacık bir yol vermeme meselesi yüzünden insanlar birbirinin gırtlağına sarılıyor. Market kasasında iki dakika sıra beklesek burnumuzdan soluyoruz. Komşu komşunun kapısını çalmaz oldu; çalsa bile "Acaba bir derdi mi var, borç mu isteyecek?" diye tedirgin oluyoruz. Eskiden dertleşince hafiflerdik, şimdi herkes kendi kabuğuna çekilmiş, elindeki ekrana bakıp başkalarının sahte hayatlarına özenerek kendi hayatını zehir ediyor.
Gençlerin hali desen, içler acısı. Üniversiteyi bitirmiş, aslan gibi çocuklar kahve köşelerinde ya da odalarında gelecek kaygısıyla kıvranıyor. "Okusak ne olacak?" diyenin haddi hesabı yok. Evlenmek, yuva kurmak, bir evin kapısını kendi anahtarıyla açmak artık masal gibi geliyor. Eskiden "Çalışan kazanır" derdik, şimdi millet "Çalışsak da yetmiyor" diye isyan ediyor. Hal böyle olunca, insanın içindeki o yaşama sevinci de ister istemez sönüyor.
Ama şunu da unutmayalım; biz böyle bir millet değildik. Bizi ayakta tutan şey ne cebimizdeki paraydı ne de o parlak ekranlar. Bizi biz yapan; bir tas çorbayı bölüşmekti, yolda gördüğümüz tanımadık birine "Kolay gelsin" demekti, derdi olanın omzuna bir el koymaktı. Bugün hepimiz aynı gemideyiz, fırtına hepimizi sallıyor. Birbirimize bağırıp çağırarak, surat asarak bu fırtınadan çıkamayız.
Arada bir o telefonları kenara bırakmak lazım. Akşamları iki kelam etmek, dertleşmek, dertleşirken de "Olsun be, bu günler de geçer" diyebilmek lazım. Çünkü memleketin de bizim de en çok ihtiyacımız olan şey; biraz güler yüz, biraz sabır, biraz da birbirimize omuz vermek. Çayın tadı kaçtıysa, sebebi şekeri değil, muhabbeti eksilttiğimizdendir. Gelin, önce o muhabbeti yerine koyalım.
Yorum Yazın