"Yapraklarından tüylerimi buldum, köklerinden uçmayı öğrendim."
Bir yangın geçti içimden adı yoktu, rengi geceden de karaydı.
Rüzgâr bile dönüp bakmadı ardına, ben kendi küllerimin içinde kendimi arıyordum. Bir ağacın altında buldum sessizliği ne gölgesi konuşuyordu ne de dalları. Ama düşen her yaprak, unutulmuş bir hayatın mektubuydu.
Eğildim.
Bir yaprağın damarlarında kaybettiğim yılları gördüm. Bir başkasında yarım kalmış düşlerimi. Sonra bir yaprak avucuma düştü. Sıradan değildi. Dokunduğum anda parmaklarımda ateş yürüdü. Meğer o yaprak değilmiş; Anka'nın unutulmuş tüylerinden biriymiş.
O gün öğrendim:
Yanmak, yok olmak demek değilmiş.
Küller, yeniden doğmanın toprağıymış.
Kökler derinlere indikçe gökyüzü yaklaşırmış insana. Düşmek, uçmanın ilk dersiymiş meğer. Ben köklerimdeki karanlığı kazdıkça kanatlarım büyüdü. Yaralarım kabuk bağlamadı; ışığa dönüştü. Ve bir sabah, güneş henüz doğmadan, içimdeki kuş sessizce kanat çırptı.
Ardımda korkularım, önümde bilinmeyen yollar vardı. Ama artık biliyordum; Her son, ateşin yazdığı bir başlangıçtır. Her gözyaşı, göğe yükselen görünmez bir nehirdir.
Ve insan, en çok kırıldığı yerden kanatlanır. Şimdi gökyüzüne her baktığımda bir ağacın yapraklarını görüyorum. Çünkü ben yapraklarından tüylerimi buldum ve köklerinden uçmayı öğrendim.