Bazı cümleler vardır, bitmez. Çünkü bitse, sen de bitersin. İnsan bazen bir kelimenin ucunda asılı kalır; söylese kırılacak, sustursa içinde büyüyecek. İşte o yüzden bazı duygular, hep yarım kalır. Ama belki de güzelliği oradadır; tamamlanmamış şeyler, hep biraz daha yaşar.
Birini seversin, ama söyleyemezsin. Çünkü korkarsın ya giderse ya kalmazsa ya da seni anlamazsa… Oysa bazen bir merhaba bile kaderi değiştirir. Ama biz, çoğu zaman kaderi değil, sessizliği seçeriz. Çünkü sessizlik, reddedilmekten daha güvenlidir.
İnsan büyüdükçe fark eder. Her şeyin bir zamanı vardır ama o zaman geldiğinde sen artık aynı kişi değilsindir. Bir zamanlar uğruna dünyayı yakabileceğin şey bir gün sadece bir anı olur. Ve sen, o anıya bakarken gülümsersin çünkü artık acıtmıyordur.
Hayat bazen bir film sahnesi gibidir. Herkes rolünü oynar, ama kimse senin iç sesini duymaz. Sen gülersin, ama içinde fırtına kopar. Herkes “iyi misin?” diye sorar ama cevabı duymak istemez. Çünkü insanlar, duymak istediklerini duyar.
Bir gün biri gelir, seni dinlemeden bile anlar. Gözlerine bakar ve yorgunsun der. O an anlarsın, bazı insanlar kalbine dokunur, bazıları sadece eline. Ve sen, o dokunuşun farkını bir ömür unutamazsın.
Yalçın der ki: “İnsan, en çok kendi içinde kaybolur.” Çünkü bazen yolunu değil, kendini ararsın. Aynaya bakarsın, tanıdık bir yüz görürsün ama o yüzün ardındaki yorgunluğu kimse bilmez.
Belki de hayat, tamamlanmamış cümlelerin toplamıdır. Her “keşke”, bir virgül; her “iyi ki”, bir nokta. Ve sen, yazmaya devam edersin. Çünkü kalem senin elindedir ama hikâyeyi bazen kalp yazar.
Bir gün biri gelir seni tamamlar ama eksiklerini sevmeyi öğretir. İşte o zaman anlarsın, yarım kalmak kötüdür diye. Çünkü bazı hikâyeler, yarım kaldığı için güzeldir. Bazen de birisi tarafından tamamlandığı için…
YALÇIN SEVİM