Bazı insanlar aramızdan ayrıldıktan sonra da hayatımızdan çıkmaz. Bir masanın üzerinde, bir kitabın arasında ya da yıllar önce söylenmiş bir cümlenin içinde yaşamaya devam ederler. Ben büyükbabamı en çok böyle hatırlıyorum.
Çocukken kâğıttan uçaklar yapardım. Onları odanın içinde uçururken zamanın hiç geçmeyeceğini sanırdım. Hayat, oyundan ibaretti sanki. Yatağın altına sakladığım oyuncaklar, yarım bıraktığım hikâyeler ve akşam olmasın diye kurduğum küçük hayaller vardı. O günlerin bir gün hatıraya dönüşeceğini bilmiyordum.
*
Şimdi masamın başında otururken o çocuğu hâlâ içimde hissediyorum. Bazen açık kalmış bir kitabın sayfalarında, bazen gece yarısından kalma ekmek kırıntılarında, bazen de uyumadan önce kapatmayı unuttuğum lambanın ışığında karşıma çıkıyor. Yıllar geçmiş olsa da bazı şeyler değişmiyor. İnsan büyüyor ama çocukluğu tamamen terk etmiyor; sadece onu daha derin bir yere bırakıyor.
Bu anlarda büyükbabamın sesi geliyor aklıma:
"Var olmak susamadan kendini içmektir."
Çocukken anlamadığım bu söz, bugün bana hayatın en sade gerçeğini anlatıyor. İnsan bazen başarmaya çalışırken kendini unutuyor. Bir yere ulaşmak için koşarken neden yola çıktığını kaybediyor. Oysa yaşamak, her şeyden önce kendin olarak kalabilmek demek.
Mezuniyete hazırlanırken bunu daha çok düşünüyorum. Çünkü insan bazı eşiklere tek başına gelmiyor. Ardında ona yol açan insanların emeğini, duasını ve hikâyesini taşıyor. Ben de geleceğe bakarken yalnız kendi adımlarımı değil, büyükbabamın izlerini de görüyorum.
Bazen onu karşıma oturmuş gibi hayal ediyorum.
Sanki bana şöyle diyor:
"Masamı al. Cüppemi al. Ömrümden sana kalanları da al. Ama onları olduğu gibi taşıma. Kendinden bir şey kat."
İşte o zaman mirasın ne olduğunu anlıyorum. Miras, eski eşyaları saklamak değil; bir hayatın anlamını devralmaktır. Bizden önce kurulan cümleyi tekrarlamak değil, onu tamamlayabilmektir.
Belki bir gün ben de bu masadan kalkacağım. Kitaplar kapanacak, ışıklar sönecek, yarım kalmış notlarım bir çekmecede unutulacak. Ama insanı yaşatan şey nefesi değil, ardında bıraktığı izdir. Bugün hâlâ büyükbabamın yıllar önce söylediği bir cümlenin peşinden yürüyorsam, onun ömrü takvimlerde sona ermiş olsa da hayatımda sürüyor demektir. Çünkü bazı insanlar ölmez; sesleri bizde yaşamaya devam eder. Miras da tam olarak budur: Bir masanın, bir cübbenin ya da birkaç hatıranın devri değil, bir ömrün başka bir ömürde yankı bulmasıdır.
Yorum Yazın